اونقدر زیبا كه هر آهویی بهش حسودی میكنه اونقدر زلال كه هر آبی در مقایسه با اون كدر و ناصافه میشه رقص انوار خورشید رو در چشماش به تماشا نشست چشماش اونقدر عمیقه كه میشه از مردمكش سرزمین قلبشو دید زد و ا

در چشمانم گاهی موج میشكند و از ساحل پلك هایم رود كوچكی جاری میگردد؛ رودی كه سرچشمه اش دریاست یقینا آب شور دارد... در دستانم گاهی قلم میلرزد و دل نازكش را بر نرمی سخت كاغذ میساید تا نقشی از دل بوسه ای